14 Αυγούστου 1954

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς,

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια,
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ,

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Πως πέρασαν οι μέρες

O Ρόμπι επέστρεψε στην πρωτεύουσα, ο πρόεδρος ετοιμάζει βαλίτσες για Καραιβική, το μπλογκ χιλιάρισε, η Πανάθα αποκλείστηκε, το φεγγάρι γέμισε και επιτέλους ο δεκαπενταύγουστος είναι προ των πυλών.

Μέχρι τότε χαλαρώνουμε και ευχόμαστε καλές διακοπές σε όσους δεν έχουν πάει ακόμα.

Και καλό χειμώνα σε όσους γυρίσαν ήδη στην μεγάλη πόλη (καλή ώρα).

Ρεμπέτικο

Γιοβάν Τσαούς                Πόντος------->
Παναγιώτης Τούντας      Σμύρνη------>
Ανέστης Δελιάς                Σμύρνη-------->
Κώστας Σκαρβέλης          Πόλη ------->
Βαγγέλης Παπάζογλου    Σμύρνη --------->                       Πειραιάς    
Γιάννης Παπαϊωάννου     Κίος-------->
Σπύρος Περιστέρης           Σμύρνη----->
Στράτος Παγιουμτζής       Αϊβαλί----->
Απόστολος Χατζηχρήστος       Σμύρνη --->


    Το Ρεμπέτικο, μουσική με ρίζες ανατολής, με κιθάρες, ταμπουράδες έρχεται στον Πειραιά κατά τη Μικρασιάτικη καταστροφή.
    Εκεί στην «αλητεία» του Πειραιά συναντά το μπουζούκι του Βαμβακάρη, ο οποίος έχει εγκατασταθεί εκεί ερχόμενος από τη Σύρο.
    Συναντά και άλλους, τον Κηρομύτη, τον Γκόγκο, τον Γενίτσαρη, τον Μάθεση, τον Μπάτη από τα Μέθανα.
    Φυσικά όταν μιλάμε για Ρεμπέτικο δεν πρέπει να ξεχνάμε τον μεγαλύτερο συνθέτη, Βασίλη Τσιτσάνη αλλά και τον τετράχορδο Μανώλη Χιώτη.
   
     Όλοι αυτοί, αλλά και άλλοι πολλοί, δημιουργούν το Ρεμπέτικο, το Λαϊκό, το Ελληνικό τραγούδι, τη βάση της ελληνικής μουσικής...


Από την ταινία Το Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη 1983

Χασάπικο Πολίτικο

Cherchez la femme

3 Αυγούστου

   

    Και ενώ ο Ρόμπι παραθερίζει, μας την έκανε με το που μπήκε ο αύγουστος, και δεν ξέρουμε πότε θα γυρίσει (ούτε και αυτός ξέρει), εμείς συνεχίζουμε να κοιτάμε από το παράθυρο τις ταράτσες της Αθήνας.

    Που θα πάει όμως, η 15η αυγούστου πλησιάζει, να πάμε και εμείς κάπου για 5-6 μέρες να ξεφτυλιστούμε σαν Άγγλοι τουρίστες.

    Ελπίζουμε ο Ρόμπι τουλάχιστον να περνάει κάλα, να μας έρθει πίσω μαυρισμένος και εμείς ας ακούσουμε κανά τραγουδάκι προς το παρόν...

Big kids