Σωτήρης Πέτρουλας

Έτος 1965, και στη "δημοκρατική" Ελλάδα αστυνόμοι σκοτώνουν κατά τη διάρκεια μεγάλης φοιτητικής πορείας τον σπουδαστή της τότε Ανωτάτης Εμπορικής Σωτήρη Πέτρουλα. Για την ακρίβεια τον στραγγαλίζουν. Και μετά ντύνονται γιατροί για να μη γίνει σωστά η νεκροψία. Στη συνέχεια προσπαθούν να τον θάψουν ξημερώματα,στα κρυφά, ερήμην της οικογένειας του. Ο παπάς αρνείται να τελέσει την κηδεία στη ζούλα. Για κάποιο λόγο δεν βάλανε έναν αστυφύλακα να ντυθεί παπάς να ξεμπερδεύουνε. Δεν το σκέφτηκαν μάλλον.

Το μεσημέρι της 22 Ιουλίου γίνεται η κηδεία του Πέτρουλα. Γρήγορα μετατρέπεται σε μαζική αντιβασιλική-αντικυβερνητική διαδήλωση.

"Είδα χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες Λαού, να στριμώχνονται στα πεζοδρόμια, στα παράθυρα και τους εξώστες, και τα λουλούδια να πέφτουν βροχή κι είδα τη λαοθάλασσα που ακολουθούσε κι άκουσα τα συνθήματα και κατάλαβα πως αυτή δεν ήταν κηδεία, ήταν μια γιγάντια διαδήλωση, σε πάθος και σε όγκο, η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε."

Στρατής Τσίρκας, Η Χαμένη Άνοιξη

Same

We want more colour

Vamos a dar todo para que Argentina vuelva a ser campeón.

Πάμε να ξανακάνουμε την Αργεντινή πρωταθλήτρια λοιπόν.

Με τις πιθανότητες εναντίον της. Με την ποδοσφαιρική λογική εναντίον της. Ε και;

Εμείς είμαστε με την Αργεντινή, με τις φάτσες που μας θυμίζουν αλάνες, πατημένα κουτάκια, σκισμένες μπάλες SELECT και μελανιασμένα καλάμια. Είμαστε με τους γραφικούς οπαδούς, με τα πανιά του Τσε Γκεβάρα και την ταλαιπωρημένη φάτσα του προπονητή Σαμπέγια. Είμαστε με τις κλωτσιές και τις διαμαρτυρίες. Είμαστε με τον Ντιέγκο.

Σήμερα όσοι βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι δεν μπορούν παρά να υποστηρίζουν την Αργεντινή. Όσοι το βλέπουν σαν άθλημα ας πάνε με τη Γερμανία και την τακτική υπεροχή της.

Ούτως η άλλως, αύριο τα πιτσιρίκια πάλι Μέσι, Ντιμαρία και Λαβέτσι θα δηλώνουν, ούτε Κρος, ούτε Σβαινστάιγκερ και Κλόζε.

Vamos Argentina!

Fragosuriani

      

Άνω Σύρος

       Η πρώτη πόλη! Η πανέμορφη μικρή, γραφική, μεσαιωνική πολιτειούλα είναι απλωμένη στο κεντρικό λόφο του νησιού που στεφανώνεται από την εκκλησιά του Άγιου Γεωργίου, την καθολική.

      Η ίδρυση και η ζωή στην πόλη είναι στενά συνδεδεμένη με την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα.

   Το 1207 όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, ο Βενετός Μάρκος Σανούδος καταλαμβάνει στ’ όνομα του Δόγη της Βενετίας Ερρίκου Δάνδολου τις περισσότερες από τις Κυκλάδες και τη Σύρο και ιδρύει το περίφημο Δουκάτο της Νάξου.

      Έτσι μετά από πολλούς αιώνες που η Σύρος είναι σχεδόν άσημη και αραιοκατοικημένη, αυτό το βραχονήσι των 84 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποκτά κατοίκους και δημιουργεί τον πρώτο οικισμό, έναν οικισμό που από άγνωστη αιτία κατοικείται από ένα σχεδόν συμπαγή καθολικό πληθυσμό.

      Με τους βράχους και τις πέτρες που υπάρχουν σε κάθε τετραγωνικό μέτρο γης, οι Συριανοί παλεύουν από αιώνες τώρα. Πουθενά αλλού η γη δεν έσφιξε με τόσο πείσμα τα δόντια της, όσο σ’ αυτό το νησί. Άλλα και ποτέ άλλοτε άνθρωποι δεν πολέμησαν τόσο επίμονα όσο οι Συριανοί χωρικοί. Άνθρωποι και γη στάθηκαν αντιμέτωποι και αναμετρήθηκαν. Νίκησαν οι Συριανοί!

    Βρήκαν νερό, φύτεψαν δέντρα και σκόρπισαν λαχανόκηπους στους λίγους κάμπους. Κι έζησαν και συντηρήθηκαν και το πιο σημαντικό είναι ότι οι κάτοικοι κίνησαν το ενδιαφέρον του βασιλιά στης Γαλλίας που έβαλε το νησί υπό την προστασία του.

      Με την κατάλυση του Βυζαντίου από τους Φράγκους, η Σύρος υπάγεται στην Ενετική κυριαρχία. Οι Ενετοί επιχείρησαν να επιβάλουν στο νησί φεουδαρχικό διοικητικό και οικονομικό σύστημα αλλά απέτυχαν. Οι χρόνοι της Ενετοκρατίας σφραγίζονται από συνεχείς διαμάχες μεταξύ διαφόρων Φράγκων ηγεμόνων που διεκδικούσαν την κυριαρχία των νησιών. Οι πειρατικές επιδρομές που ακολούθησαν σφοδρές σ’ όλο το αιγαίο, έπληξαν και τη Σύρο, παρ’ όλο που το νησί απολάμβανε την προστασία των δυτικών δυνάμεων και κυρίως της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ο καθολικός κλήρος είχε μεγάλη πολιτική και οικονομική δύναμη στο νησί.

      Η διαρκώς αυξανόμενη κυριαρχία των Τούρκων στο αιγαίο, έγινε πια καθεστώς και στη Σύρο στα μέσα του 16^ου αιώνα, οπότε και οι τουρκοενετικές συγκρούσεις κλίνουν υπέρ της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1537 η Σύρο καταλαμβάνεται από τους Τούρκους. Η τουρκική διοίκηση στο νησί περιοριζόταν πάντα στην είσπραξη φόρων, ενώ παράλληλα είχε αρχίσει να αναπτύσσεται και η αυτοδιοίκηση. Οι κάτοικοι του νησιού υφίσταντο  επανειλημμένες επιδρομές από τους Φράγκους πειρατές που βρίσκονταν σε διένεξη με τους Τούρκους..... 

[Πηγή: http://hellas.teipir.gr]

Ο Μάρκος γράφει αυτό το υπέροχο τραγούδι για μία φραγκοσυριανή:

Pablo Neruda

Pablo Neruda or Neftali Ricardo Basoalto was born on July 12, 1904, in Parral Chile. Died on September 23, 1973 in Santiago, Chile.


In 1971 Neruda won the Nobel Prize for Literature. Gabriel Garcia Marquez once called him "the greatest poet on 20th century in any language"

"Lacrima para los vivientes América esclavizada Esclavos todos los pueblos Lacrimosa Tu fuiste el último sol Ahora dominan los duendes La tierra está huérfana"

When I Grow Up, I Want to Be a Football Player

                     

                                                                     

Και το ερώτημα είναι, ή μάλλον τα ερωτήματα είναι: τι αμοιβή πρέπει να έχει αυτός, είναι πολλά τα λεφτά που παίρνει, αξίζει να παίρνει αυτά τα λεφτά;

Αυτό το θέμα συζήτησης κουβεντιάστηκε σε ένα χώρο εργασίας μεταξύ των εργαζομένων, Έλληνες εργαζόμενοι της Αθήνας του 2014 με  ταβάνι 700 ευρώ το 8ωρο.

Η κουβέντα φυσικά ξεκίνησε πιο συγκεκριμένη και αφορμή φυσικά το παγκόσμιο ποδοσφαίρου.

Είναι πολλά τα λεφτά που παίρνουν οι ποδοσφαιριστές; Αξίζουν να παίρνουν τόσα, γιατί εμείς να παίρνουμε  σε ένα χρόνο αυτά που παίρνουν αυτοί σε μία εβδομάδα κλωτσώντας μία μπάλα.

Υπήρξαν αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε αυτό, το κλίμα οξύνθηκε για λίγο,

Η παραγωγικότητα έπεσε για λίγο.

Φυσικά η κουβέντα δεν έβγαλε πουθενά αλλά τέθηκαν ωραία φιλοσοφικά ερωτήματα…

 Η μία άποψη:

Οι ποδοσφαιριστές προσφέρουν θέαμα, αρέσει στον κόσμο, ο κόσμος πάει στο γήπεδο, πληρώνει εισιτήριο, αγοράζει εφημερίδα, βλέπει τις ακριβοπληρωμένες διαφημίσεις στις φανέλες των ποδοσφαιριστών, στο γήπεδο, στην τηλεόραση πριν τους αγώνες και φυσικά …. Παίζει στοίχημα.

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Ο τζόγος, η βαριά βιομηχανία του τζόγου ίσως είναι και ο λόγος ύπαρξης του επαγγελματικού αθλητισμού πλέον.

Αυτή ήταν η μία άποψη.

Η άλλη: «Οι ποδοσφαιριστές δεν θα έπρεπε να παίρνουν τόσα λεφτά». «Σαρέσει εσένα που πας στο γήπεδο και βλέπεις αυτούς που παίρνουν τόσα και εσύ τοσα».

Φυσικά και δεν ειπώθηκε ποτέ οτι ο Μέσι θα έπρεπε να παίρνει τα ίδια λεφτά με το Νικο από την παραγωγή β΄.

Έτσι στο σύστημα αυτό, της «ελευθερίας» της αγοράς ο Μέσι δεν μπορεί να πάρει τα ίδια με το Νίκο καθώς ο Μέσι παράγει πολύ περισσότερα από το Νίκο. Είναι πιο παραγωγικός, δεν κλωτσάει απλά μία μπάλα. Ο Μέσι παίρνει 20 εκκατομύρια ευρώ ,για παράδειγμα, το χρόνο και κάποιοι παίρνουν 20 τρισδισεκατομμυύρια από την «εργασία» του Μέσι. Ο Νίκος παίρνει 700 ευρώ το μήνα και μπορεί να παράγει υπεραξία για τον εργοδότη του 5000 ευρώ το μήνα.

Άρα, ίσως ο Μέσι να έπρεπε να πάρει ακόμα παραπάνω. Είναι και χαζοί οι ποδοσφαιριστές…

Και αυτό ειπώθηκε…     Ίσως και να είναι αλήθεια..