Η ειρωνία σαν έννοια, καμιά φορά είναι λίγο δύσκολο να γίνει αντιληπτή από όλους. Πολύς κόσμος σήμερα δεν θα καταλάβει το γιατί είναι ειρωνική σύμπτωση η επέτειος 10 χρόνων από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη να συμπίπτει με τη μέρα που προπαγανδίζεται το πρώτο ιστορικά "αριστερό" μνημόνιο. Η μέρα της επίσημης λήξης κάθε ελπίδας (για όποιον ήλπιζε ακόμα δηλαδή) ίδια μέρα με το θάνατο του "ποιητή της ήττας". Κι ας μην την παραδέχτηκε ποτέ, όπως έγραψε και ο ίδιος σε ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα...
Και τι γίνεται τώρα;
Η απάντηση δίνεται σε ένα τετράστιχο ενός άλλου από τα πιο γνωστά του ποιήματα...
Κι οἱ σύντροφοί τους φτύνανε καὶ τοὺς σταυρῶναν
Κι αὐτοί, γαλήνιοι, τὸ δρόμο παίρνουνε π᾿ ἄκρη δὲν ἔχει
Χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει
Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους.
υγ. Την ειρωνία σχετικά με την άλλη επέτειο θανάτου της σημερινής ημέρας είναι σίγουρο πως θα την καταλάβουν πολλοί περισσότεροι...
