Η ειρωνία σαν έννοια, καμιά φορά είναι λίγο δύσκολο να γίνει αντιληπτή από όλους. Πολύς κόσμος σήμερα δεν θα καταλάβει το γιατί είναι ειρωνική σύμπτωση η επέτειος 10 χρόνων από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη να συμπίπτει με τη μέρα που προπαγανδίζεται το πρώτο ιστορικά "αριστερό" μνημόνιο. Η μέρα της επίσημης λήξης κάθε ελπίδας (για όποιον ήλπιζε ακόμα δηλαδή) ίδια μέρα με το θάνατο του "ποιητή της ήττας". Κι ας μην την παραδέχτηκε ποτέ, όπως έγραψε και ο ίδιος σε ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα...
Και τι γίνεται τώρα;
Η απάντηση δίνεται σε ένα τετράστιχο ενός άλλου από τα πιο γνωστά του ποιήματα...
Κι οἱ σύντροφοί τους φτύνανε καὶ τοὺς σταυρῶναν
Κι αὐτοί, γαλήνιοι, τὸ δρόμο παίρνουνε π᾿ ἄκρη δὲν ἔχει
Χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει
Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους.
υγ. Την ειρωνία σχετικά με την άλλη επέτειο θανάτου της σημερινής ημέρας είναι σίγουρο πως θα την καταλάβουν πολλοί περισσότεροι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου